رقابت پنهان | وقتی بهترین دوستم، حرفم را جدی گرفت

بهترین دوستم

سال‌ها پیش در یکی از خیابان‌های شهر، با دوستِ دوران کودکی‌ام در حال قدم زدن بودم. با آنکه همسن بودیم و هر دو مجرد، مدام می‌پرسید: «چرا ازدواج نمی‌کنی؟» و من که جوابی نداشتم، فقط می‌خندیدم. در آخر گفت: «اصلا به هیچ دختری فکر نمی‌کنی؟»

گفتم: «چرا، هرازگاهی به کسی فکر می‌کنم، ولی نه مشتاقانه، خیلی سرسری و گذرا!»

گفت: «آخرین رهگذر فکرت چه کسی بوده؟»

گفتم: « دختر همسایه شما!»

با چشمان بهت‌زده نگاهم کرد و گفت: «اما اختلاف سنی زیادی با او داری، مبادا این کار را بکنی. کوچک که بود، برای بازی به خانه‌ ما می‌آمد، وقتی گریه می‌کرد برای‌ آنکه آرام شود در آغوشم تکانش می‌دادم! آن وقت تو که همسن من هستی می‌خواهی با او ازدواج کنی؟»

گفتم: «فکری بود که به ذهنم آمده بود. تو از افکار گذرا پرسیدی، نه از نتایج افکارم. فعلا تمایلی به ازدواج ندارم، فقط به نظرم دختر خوب و باکلاسی آمده بود.»

دو شب گذشت و من باز دوستم را دیدم. خندید و گفت: «دیشب به خواستگاری رفته‌‌‌ام و نامزد هم کرده‌ام.»

پرسیدم: «با چه کسی؟»

گفت: «با دختر همسایه‌مان! باورت نمی‌شود با آن‌که اختلاف سنی داریم، چقدر فهمیده و بزرگ‌اندیش است. دختری خوب و باکلاس.»

پوزخندی زدم و رفتم.